Weinig telefoontjes zijn zo welkom op een zonnige zondagmiddag als die van Leonardo. Hij belt namelijk namelijk altijd over gezellige dingen, en zondag vroeg hij of we mee wilden varen op de Salsiccia. De Salsiccia is een enorme aluminium badkuip die Leonardo helemaal niet teveel geld heeft gekost als je bedenkt dat al zijn vrienden erop passen, en hij ook nog de wijn koelhoudt.
Het was druk op het water en onze vriend verbaasde (voor iemand die geen diepte kan zien en nogal chaotisch aangelegd is) door zijn stuurmanskunst. Mijn vrouw, die een tijger van een kater had (en de stem van een corpsmeisje na de entreeweek), hield haar nootjes binnen en wilde op den duur zelfs wel een glaasje wijn. Doel van de reis was Ouderkerk, waarvan ik alleen wil zeggen dat het publiek er erger is dan in Laren op zondag. Het hinderde niet, want de bitterballen waren (zoals overal waar dikke mannen okergele broeken dragen) uitstekend.
Het ware bootjevaren duurt net te lang en als het goed is heb je het op het laatst ijskoud. Mijn vrouw piekte vlak voor we thuis waren en zette het op een rillen. Na afscheid te hebben genomen van onze vriend liepen we naar huis. Toen mijn vrouw – die opeens honger had – thuis aan een gebakken eitje zat belde Leonardo voor de tweede keer: hij ging een pastaatje maken. Of we ook zin hadden. Ik keek naar mijn vrouw, die uitgeput kauwde op haar ei met tomaatjes, en besloot dat er inderdaad zoiets was als teveel van het goede.
