Mijn eerste kennismaking met de kako was in Friuli, waar ik met mijn vrienden Leonardo en Francesco een wandelingetje maakte in de heuvels boven Cividale. Aan de rand van een wijngaard stond een groene boom met knaloranje vruchten, die lonkten als aardbeien met slagroom op de warmste dag van het jaar.

Ik ben niet nieuwsgierig. Dat is meer iets voor mijn vrouw, die haar (voor haar familie kenmerkende) snavelvormige reukorgaan met grote regelmaat door brievenbussen duwt of boven schuttingen laat uitsteken. Als er ‘s avonds het minste geluid op straat is staat ze al bij de vensterbank, haar neus tegen het glas. ‘Je maakt nog krassen’,...

Je ziet het aan de manier waarop haar hoofd een beetje gekanteld is; aan de blik, die tegelijk mededogen en de wetenschap van een stellig noodlot van hetgeen op haar vork geprikt zit uitstraalt. Zo kijken leeuwen voordat ze hun prooi overmeesteren, wat ondanks de grote krachtsinspanning die ermee gemoeid is, niets met agressie te...

De tante van mijn vrouw heeft een huisje in Zeeuws Vlaanderen. Aan de voorkant van kijk je uit op eindeloze akkers, en aan de achterkant strekken eindeloze akkers zich uit. Vaak wordt er graan verbouwd, dat goud kleurt en mooi wuift als het waait, waardoor je de hele tijd Sting in je hoofd hebt. Soms kweekt de...

Toen mijn beste vriend Gijs nog leefde maakte hij, overal waar hij kwam, telefoonfoto’s van menuborden met wanstaltige gerechten of spellingen erop. Zo herinner ik me een Berlijnse pasta met room, crème fraîche, walnoten, sinaasappel, kip, rozijnen, mozzarella en bosui. Soms, als er niks te doen was, vroeg ik om zijn telefoon, gewoon om er...