Het laatste wat ik schreef dat we op zoek gingen naar een zaakje om te lunchen. En dat ik een beetje verkouden was. Die verkoudheid bleek een astmatische brochitis te zijn (zoek maar op op het web). Vandaar dat ik nu pas weer een post plaatst. Beginnend bij maandagmiddag.

Maandagmiddag 15 februari

Dat lunchzaakje was redelijk snel gevonden. Een lokanta achter de Istiklal. Gewoon eenvoudig voedsel, net als bij Helvetia, maar dan met wat meer vlees dan groente in het assortiment. Na de lunch moesten we de jurk terug brengen naar de kostuumzaak.

Dolmas, spinazie met bonen, köfte en rijst

Dolmas, Bulgur en gebakken ansjovis

De handelswaar van de orgaanslager

Op de terugweg liepen we langs een zaakje met voornamelijk ouderwetse/antieke spulletjes. Laura houdt heel erg van antieke sieraden en daar hadden ze er ook wat van. We hadden dit zaakje al eerder opgemerkt en Laura had een ring op het oog die ze wilde kopen: eenvoudige ring met een robijn. Nieuwsgierig naar de prijs togen wij naar binnen. De ring was volgens de winkelier van rond 1900. Behalve dat we natuurlijk niet konden nagaan of de robijn echt was (robijnen worden al lange tijd op synthetische manier nagemaakt), bleek ook de ring geen enkele vorm van markering te hebben. Geen karaat tekentjes of een merkje van de edelsmid. Volgens de eigenaar zat dit er niet meer op omdat de ring al heel oud was. Hij wilde wel een zuurtest doen om te bewijzen dat het echt goud was. Heel leuk, maar dat nam niet weg dat we niet konden checken of de robijn echt was. Laura en ik vertrouwden het niet. De ring zelf was niet heel duur: 275 YTL (137,50 euro), maar als je niet weet of het echt is…

In de buurt van de Istiklal is een klein bazaartje met wat juweliers. Laura besloot daar te gaan kijken. Een beetje warenonderzoek. De meeste sieraden bij de juweliers zijn glimmend, fonkelen en dus opzichtig, maar een ding hebben ze wat de Nederlandse juweliers missen: meer keuze uit edelstenen. In Nederland is de keuze meestal beperkt tot diamant en misschien een of twee andere waardevolle edelstenen. In Istanbul kan je bij een juwelier kiezen uit een groot scala van edelstenen zoals robijn, toermelijn, smaragd, etc. Je kan ze ook in alle maten los kopen en dan zelf in een sieraad laten verwerken. Probeer daar maar eens mee aan te komen in Nederland.

Turkse sieraden bevatten nauwelijks merkjes. Hier en daar misschien een karaat aanduiding. Wel geven de juweliers certificaten af van echtheid. En als je in Istanbul bent en van sieraden houdt, ga dan vooral shoppen: het is goedkoper dan in Nederland en de keuze uit edelstenen is groter. Enfin, zelf na dit onderzoek konden we nog niet nagaan of de ring nu echt was of niet. Laura zou er nog even over nadenken.

‘s Avonds gegeten bij Sofia 9. Dit kleine restaurantje zit vlakbij Helvetia en serveert o.a. mezes. De mezes konden we weer vanaf een dienblad aanwijzen. In tegenstelling tot het andere restaurantje waar we ook mezes waren wezen eten, kregen we deze mezes direct vanaf het dienblad op tafel gezet. Bij de ander kregen we vanuit de keuken opgediende, grotere borden. Bij Sofia 9 blijft het allemaal bescheiden.

Aardappel met blauwe kaas

Heek met parika en olijfolie

Aubergine met yoghurt

Laura nam bij het eten wijn. Turkse wijn stelt niet heel veel voor. Het is niet vies, maar het bied ook niet veel. Misschien is er wel hele goede wijn, maar dat hebben we niet onderzocht. Ik hield het bij water en thee. Mijn verkoudheid werd wat erger.

Als hoofd hadden we Shish Kebab en Lam Cutlet. Smakelijk, maar niet heel bijzonder.

Shis Kebab

Lamb Cutlet

Thuis lekker een filmpje gekeken op de laptop.

Dinsdag 16 februari

In de rij voor de veerboot

De verkoudheid had zich naar mijn longen verplaatst en dus was ik de hele ochtend vrijwel uitgetelt. Terwijl ik in bed bleef, ging Laura wat shoppen voor aardewerken schaaltjes.

Begin middag voelde ik mij wat beter en besloot ik mee te gaan met Laura naar Kadiköy, een stadsdeel aan de Aziatische kant van Istanbul. Laura had daar afgesproken met Zuhal, een vriendin van een vriendin. Ik wilde de boototcht met de veerboot niet missen en was nieuwsgierig naar een ander deel van deze grote stad.

Klein bootje

Groot bootje

Pakhuizen langs de zee van Marmara

Treinstation in Haydarpasa, nabij Kadiköy

Aankomst in Haydarpasa

Kadiköy Ferry terminal

Zuhal werkt als tekenlerares op een lagere school. Net als in Nederland is tekenles een onderschoven kindje. Ze heeft 800 leerlingen, verdeeld over 20 klassen en elke klas krijgt een keer per week een uurtje tekenles. Dat is zeg maar net genoeg om een of twee streken op papier te zetten. Ze vindt het zelf ook veel te weinig, maar het is nu eenmaal zo.

Met haar mee was Rupert, een Oostenrijker, die net was aangekomen in Istanbul en een vriend van haar broer is. Hij gaat de komende vier maanden studeren in Istanbul dankzij een Erasmus beurs. Gek genoeg weet hij nog helemaal niet wat hij precies gaat studeren. Hij heeft al een studie geschiedenis achter de rug. Laura en ik hadden een vermoeden dat hij een oogje op Zuhal heeft en daarom zo plotsklap besloot om naar Istanbul te vertrekken.

Met z’n vieren liepen we vanaf de Ferryterminal de wijk in. We liepen door een duidelijk rijke wijk. De straten waren netjes getegeld en er was zelfs een strook vrijgemaakt op het trottoir voor fietsers. Niet dat we ook maar een fietser hebben gezien. We liepen een heel stuk langs het water en konden op een gegeven moment de Prinsessen eilanden zien. Deze eilanden zijn erg poulair bij de Istanbuli in de zomer. Dan nemen ze de fast ferry naar de eilanden om de hitte van de stad te ontsnappen. Op de eilanden is het verboden voor autos en kan je alleen met de fiets en paard en wagen rond rijden.

Princess islands in de verte

Uitzicht op Fenerbahçe

Vlakbij dit uitzicht besloten we ons even op te warmen in een tentje en wat te eten.

Chef's Köfte

Kaasrolletjes

Oud vervallen huis

nog een oud vervallen huis

Hierna liepen we weer terug naar de haven, Laura moest ‘s avonds optreden bij 360. Bij de haven liet ze op aanraden van Rupert haar laarzen poetsen. Die zagen er ook weer uit als nieuw. Zelfs de beschadiging aan de voorkant was verdwenen.

Rupert, Zuhal en Laura

Met mij ging het steeds slechter en dus bleef ik thuis, terwijl Laura haar sets deed bij 360. Na haar sets had ze een afspraak met Ahter, de geluidsman bij 360, om wat in te zingen. Speciaal hiervoor had hij een studio gehuurd. Volgens Laura waren zijn nummers goed in elkaar gezet en commercieel aantrekkelijk. Hij wilde graag dat Laura over deze nummers wat vocalen deed. Half vier ‘s ochtends was ze pas weer thuis. Lange dag voor haar.

Het treinstation bij nacht

Ahter achter de mengtafels

Dikke hond in bloembak

Woensdag 17 februari

Ik was woensdag niet uit bed te krijgen. Koorts, hoesten, hoofdpijn, slijm, snot, the works.

Dus ging Laura er maar in haar eentje op uit. Naar de Grand Bazaar. Bij terugkomst had toonden ze mij een setje oorbellen van puur goud rondom een tourmalijn. Heel mooi. Terwijl Laura bij 360 was heb ik wat series gekeken op mijn laptop en geslapen. Jammer dat ik Lauras laatste set bij 360 moest missen, maar ik was niet echt in de stemming. Triston kwam later nog langs in 360 om een drankje te drinken met Laura en Phil.