La Vela is een familierestaurant in Llança dat al een tijdje bestaat. En waar we graag een hapje gaan eten. Het is niet heel goedkoop, naar lokale maatstaven zelfs duur, maar het is er goed. Hun specialiteit is vis (het zeven gangen schaal- en schelpdierenmenu hebben we de eerste keer genomen toen we er waren). In verband met een festival hadden ze een speciaal menu. 6-gangen voor 55 euro inclusief water, wijn en koffie. In het Catalaans zag het er op papier goed uit.
We begonnen met een bordje met drie “tapas”: baccalao (gezouten kabeljauw) met een anijsachtige dressing, sandwichje met tonijn en ketchup en groene asperges en een bonbon van passievrucht gevuld met vis. Erg lekker, vooral de baccalao en de bonbon. De broodjes van de sandwich hadden iets langer onder de toaster mogen staan.
De wijn was een Blancs de blancs van Castillo Perelada, een groot huis in de buurt van Llança. Laura vermoedde kurk in de wijn, maar we proefden het niet. Misschien dat de fles al wel kurk aan het ontwikkelen was, maar nog te jong om dat door te zetten. Gelukkig. Ik vind de macabeo druif wel lekker.
Gang twee bestond uit witte asperges met pata negra en truffel uit Piemonte. De pureetjes aan weerskanten waren van asperges gemaakt en de saus een combi van room en boter met truffel. Klinkt cliché maar alles met truffel is lekker. Waarom er gekozen was voor truffel uit Italië is mij niet duidelijk. Catalonië heeft namelijk zelf ook truffels. De truffelsoorten die je kan vinden in Catalonië zijn de Tuber melanosporum (ook wel de Périgord-truffel genoemd), de Tuber brunale en de Tuber aestivum (witte zomertruffel). Enkel de Tuber magnatum kan je hier niet vinden. Die groeit enkel in Piemonte. En misschien is die lekkerder bij asperges dan de lokal soorten.
Iets met vis. En het was groen. En heel sterk van smaak. De hoeveelheid van het soepje was eigenlijk iets teveel, gezien de sterke smaak (lees: zout). De frutsels bovenop de soep is gedroogd zeewier. Begrijp mij niet verkeerd, het was lekker. Maar een beetje zout.
Vervolgens moest het palet even geschoond worden met een klein tussendoortje: peer in een limoncella-gelei. Nice.
Rougettes zijn kleine visjes die in Nederland uit de mode zijn geraakt. Ik denk dat het meer is dat men vandaag de dag niet meer weet hoe men bepaalde producten (lekker) moet klaarmaken en er dan snel gekozen word voor makkelijk voedsel (ondergetekende doet zijn best hier niet aan mee te doen, maar…).
Anyhoe, op de huid gebakken rougettes met kuit. Eenvoudig en lekker.
Heb ik al gezegd dat ze bij La Vela voornamelijk met vis werken? Met een vissershaven om de hoek is het moeilijk om dat niet te doen. Aldus was het volgende gerecht ook uit het zoute water gewonnen: Sint Pietersvis met een hoge morielje en schuim van…? Vergeten. De morielje was gevuld met iets dat leek op schaaldieren. De vis was op de huid gebakken en stevig van strutuur. Ik heb nog nooit een sint pietersvis gegeten. Eens kijken of ik het bij El Pescado kan bestellen.
Als dessert kregen we een aardbeien bavarois. Op de bodem van het glas lag een kruim van hibiscus. Dat groene ding aan de zijkant was een caramel van suiker en vruchten. Eigenlijk zie je in Amsterdam geen bavarois meer op de kaart staan. Waarom niet? Te Mona-toetjes-achtig? Te min voor de huidige koks? Of kunnen ze het gewoon niet meer?
Een stukje kaas mocht niet ontbreken. Plakje kaas op een plakje appel met een stroopje. Lekker, maar geef mij maar kaas zonder poespas.
Ook bij de koffie konden ze het niet laten om nog een schaaltje te brengen met zelfgemaakte lekkernijtjes: amandelen in caramel met chocola, witte chocola en witte chocola met een rode vruchtenlaagje.
Dus 6-gangen menu met drie tussendoortjes, wijn, water en koffie voor 55 euro per persoon. Dat doet niemand je in Amsterdam na.
