Dagelijks Paradijs

Eindelijk was het zover. De collega’s van mijn vrouw zouden komen eten.

Een deel van me had dikke mannen in pakken verwacht: vet eten, dure wijn en sigaren. Alhoewel niemand sigaren rookte en niemand een man was, bleek de rest van mijn voorstelling aardig te kloppen. Details »

Mijn vrouw en ik staan erom bekend dat wij etentjes geven. We doen dat voor de gezelligheid, maar ook omdat we het werken in de Horeca missen. Vrouwen die echt kunnen serveren vind ik geil, en mijn vrouw was de beste serveerster die ik ooit zag. Inmiddels is ze psychotherapeut, wat om veel redenen goed is, maar toch minder spannend om naar te kijken.

Op onze etentjes komt meestal een man of dertig aan vrienden en kennissen. Dat past zolang ze allemaal blijven zitten nét in ons huis, en zo voelt het als het maandelijkse diner van een uitgebreide familie, waar iedereen ontspant terwijl opa en oma het vuur uit hun pantoffels rennen. Pas als de koffie op tafel staat schuiven we aan. Details »

Om half negen vanochtend is mijn vrouw, na een rondje met de hond, naar haar werk vertrokken. Sindsdien ben ik bezig met een verhaal dat niet zo wil. Mijn hoofdpersoon is een Nederlands meisje dat in de jaren vijftig op de Surinaamse plantage van haar zus en zwager wordt ondergebracht omdat de omstandigheden in Nederland (vader was fout in de oorlog) haar leven onmogelijk maken. Achter me op het fornuis borrelt een pan coda alla vaccinara.

Coda alla vaccinara is gestoofde ossenstaart. Terwijl ik tik leidt de geur me, samen met de zoete ui en selderij die erbij horen, steeds meer af. Het is tegen twaalven, ziet u: bijna tijd voor ‘een hapje van het één en ander’ zoals Winnie de Poeh het toepasselijk zei. Ook de hond begint onrustig te worden.

Ik sta op, til het deksel van de pan en tuur erin. Met de punt van mijn wijsvinger duw ik op het vlees. Het zit nog muurvast aan de wervel. Een diepe zucht ontsnapt me: het zal een gebakken ei moeten worden. Terwijl mijn lunch spluttert in de pan denk ik aan de film Big Night; de beroemde scène waarin kok Primo voor ober (en broer) Seco een ei bakt. Het ei stond daar symbool voor het behoud van de broederschap, die zwaar op de proef werd gesteld door het falende restaurant van de twee. Olijfolie in de pan, ei erbij, zout erop en janken maar.

Vanochtend was ik in de jaren ’50: van Suriname, via mijn ossenstaart en een gebakken ei naar een gelijmde familieband aan de Amerikaanse Jersey Shore. Ik was mijn bord af, zet het in het afdruiprek en bedenk dat ik het mooiste werk ter wereld heb.

Vanavond komt de buurvrouw eten. Ik heb net boodschappen gedaan en nu liggen er lamsnieren, een varkensribstuk, doppers, venkel, Pachinotomaatjes en Reine Claudes op het aanrecht. Een inspectie van de vriezer leverde een zak bospaddestoelen (zie: De Stille Jacht), een semifreddo en wat zelfgebakken brood op. Tijd om een glas wijn in te schenken en een column te tikken, want inspiratie voor het koken komt meestal als je met andere dingen bezig bent.

De buurvrouw is eigenlijk geen echte buurvrouw: ze woont bij ons om de hoek. Toen ik haar leerde kennen was ze aan het herstellen van een burn-out en dat betekende, naast het feit dat ze elke dag vrij had, dat ze geen dingen kon doen die concentratie vergden. Deze eigenschappen maakten haar bij uitstek geschikt voor meegaan naar de markt en terraszitten. De muur waar ze tegenop gelopen was bleek haar gevoel voor humor intact te hebben gelaten; de buurvrouw is grappig, en je kunt dingen tegen haar zeggen als: Wat voor piemel denk je dat jij zou hebben als je een jongen was?

Ik geloof niet dat een goede huisvrouw het helemaal alleen kan. Een betrouwbare vriendin in de buurt is van levensbelang als je het wilt redden in dit slopende métier. De buurvrouw was er voor me toen ik erg aan het idee van getrouwde man-zijn moest wennen, en ze hielp mijn vrouw toen die pre-trouwen in een lipstickkleurcrisis terechtkwam. We hebben elkaars sleutels, zijn niet bang die te gebruiken en kennen elkaars huisdieren van naam. Op mijn huwelijk droeg ze (geheel tegen haar gewoonte) een jurk en ik weet zeker dat ik voor haar een rode bandplooibroek zou dragen, mocht de mode nog ooit zo’n wrede kant op gaan.

Om al deze redenen, maar vooral omdat het lekker is: bruschetta met lamsnier, tomaatjes en munt; conchiglie met bospaddestoelen, en varkensribstuk met doperwtenpuree en venkelsa. De Reine Claudes kook ik met witte wijn en suiker, dat lijkt me mooi voor bij de semifreddo.