Op het terras ontsnappen aan de kou

Zeven dagen ben ik nu in Sevilla. Ik weet zeker: geen enkele plek op aarde heeft zóveel tapasbarretjes per vierkante kilometer als deze stad. Je zou denken dat de crisis hard aankomt in een olijvenrepubliek als Spanje, en dat de horeca daar flink onder lijdt. Maar niets daarvan, alle terrassen en barretjes zitten de hele dag door tjokvol. Niet alleen vandaag – zaterdag – maar ook doordeweeks. En iedereen gaat aan het bier als de één in de klok zit. Altijd dus, eigenlijk. 25% van de bevolking is hier werkeloos, maar dat weerhoudt de mensen er niet van om voortdurend buiten de deur te eten en te drinken. Of misschien is dat juíst wat je de doet als je geen werk hebt, bier drinken in de zon. En waarom niet? Het leven speelt zich hier uitsluitend buiten af, op straat. Vrienden nodig je niet thuis uit, je gaat samen de hort op. Para ir al la marcha.

Als malle Hollander heb ik in het begin de fout gemaakt om vooral binnen te blijven, het is tenslotte winter. Had ik nooit moeten doen, binnen is het véél kouder dan buiten. En in Andalusië hebben ze geen verwarming, want stoken kost geld. Geld kun je véél beter verbrassen in de kroeg. In Nederland doen we aan extreme climate control: we zorgen ervoor dat onze huizen een constante temperatuur hebben van ongeveer 20 graden. Als het iets kouder is, stoken we de boel op en als het warmer is, klagen we steen en been. Hier lijkt het alsof iedereen leeft met de seizoenen zoals ze zijn. Bloedheet of ijskoud, de Andalusiërs zijn een soort amfibieën en ondergaan het allemaal gewoon. Helaas ben ik geen amfibie, maar een kind uit de wereld van climate control. Na twee dagen blauwe vingers en tenen heeft de vrouw bij wie ik een kamer huur me met veel tegenzin een klein kacheltje gegeven. Ik moest beloven dat ik hem alleen s’avonds zou gebruiken.

Het kost wat aanpassingsvermogen, maar geleidelijk lukt het ook mij om mee te gaan in de flow van Sevilla. Thuis lees ik in december een boek op de bank, met de centrale verwarming aan. Hier doe ik dat op het terras, met een dikke trui aan onder een laaghangend winterzonnetje.