Dit weekend zijn we met Marinda naar Robertson geweest. Robertson ligt net als Tulbagh een dik uur van Kaapstad. De rit naar Robertson was geheel anders dan naar Tulbagh. Allereerst was het heet, heel erg heet, graadje of 42. De wind blies even enthousiast als altijd nu leek het echter alsof er een hete fohn op je gericht stond, geen enkele verkoeling. De rit ernaar toe was prachtig, wijds, groot en droog. Mij deed het wederom aan de dessert states van Amerika denken.
Marinda moest een paar dagen op een huis van een vriendin passen, en dan vooral op haar drie honden en twee katten. Ook had er een kip net haar eieren uitgebroed, dus er liepen ook nog wat kuikens rond die gevoed moesten worden. De poezen waren blijkbaar niet geintereseerd in een kuikentje…. Na aankomst gingen we meteen zwemmen bij de dam, heerlijk verkoelend. De rest van de dag hebben we een beetje rond gelummeld en zijn vooral binnen gebleven vanwege de hitte. Ik deed wat voorbereidingen voor onze braai 's avonds, aardappelsalade, bonensalade, tomaatjes en dergelijke. Aan het eind van de middag was het nog steeds bloedheet buiten, maar er moest toch een vuurtje gestookt worden. Dat beetje hitte kon er ook nog wel bij. Aan het eind van de middag kwam Ricky terug, zij at ook gezellig mee. Ricky's huis en leven heeft nogal een verhaal. Vroeger in de jaren zestig was ze een losgeslagen hippie, die eerst lange tijd het behoudende Zuid Afrika onveilig maakte en daarna naar Londen is verhuisd. Daar heeft ze de hippyness verder in praktijk gebracht, vrije seks al dat soort dingen. Later kwam ze terug naar ZA en had ze een zeer succesvolle kaarsenfabriek. Ze ontmoete een steenrijke man en trouwde met hem, de liefde van haar leven. Hij overleed helaas acht maanden later al. Veel later hertrouwde ze met de beste vriend van wijlen haar man. Dat bleek niet zo'n goed idee, hij bleek een sociopaat te zijn die haar financieel volledig kaal heeft geplukt. Zelfs haar fabriek is er aan onderdoor gegaan. Als klap op de vuurpijl heeft hij haar ook nog besmet met AIDS zodat zij zou voelen wat het is om te lijden. Dit was tien jaar geleden. Ze had reeds de grond gekocht waar nu haar huis staat en begon te bouwen en te planten. Met ongelovelijke energie heeft zij haar eigen paradijs geschapen. Het gaat goed met haar, de ziekte is onder controle ze maakt prachtige dingen en is een goed mens. Heel bijzonder om te ontmoeten. "s Avonds bij de braai hebben we ook weer heel veel geleerd over ZA, de apartheidstijd, de boere, de Broederbond te veel om op te noemen.
De volgende dag hebbeb we samen met Marinda een mooie rondrit gemaakt naar McGregor, Ashton en Barrydale. Prachtige omgeving en natuurlijk Ronnie's sexshop, daar had Marinda ons al over verteld. Vroeger was het alleen een muur waar Ronnies shop op stond, een grapjas heeft het woord sex erbij gekalkt en iemand heeft er een bar van gemaakt. Erg gezellig, goede sfeer. Daarna zijn we naar het huis gereden van de huisbaas van Marinda. Hij had ons zien rijden in het Afrocafe autootje en nodigde ons uit voor een biertje. Hij was er niet, maar we mochten gewoon naar binnen lopen, de deur was niet op slot en er stond bier in de koelkast. Dit huis is vorig jaar uitgeroepen tot mooiste huis van ZA door een of ander blad en wat mij betreft volkomen terecht. Het is er adembenemend, je lijkt volledig verlaten te zijn aan de voet van een bergketen, temidden van heerlijk geurend lavendel. Er is een prachtig zwembad en een ongelovelijk indrukwekkende rust. Kijk maar naar de foto's.
Na uren rondrijden hadden we zin in eten, Wolfgang had ons een leuk adres gegeven, maar dat bleek een soort table d'hotes en daar moest je wel even laten weten dat je kwam anders heeft de chef geen eten in huis. Dan maar naar een steakhouse. De uitbater hiervan zei na het opnemen van de bestelling dankjewel tegen ons. Afrikanen zeggen dankie, geen dankjewel. Even later kwam hij weer aan tafel en zei dat hij had gehoord dat we uit Nederland kwamen, hij was daar vorig jaar geweest met zijn dochters. Twee ervan hebben een bronzen medaile gehaald op een karate gebeurtenis, hij is hun coach. En een interessante kerel, weer een leuk gesprek over ZA en de Rainbow nation. Het kan niet op met de leuke en iteressante mensen hier. Wederom voldaan keerden we de volgende morgen huiswaarts. Robertson mag er wezen en word opgenomen in onze ZA afscheidsreis.
