‘Moet je hier eens naar luisteren.’ had Kamiel gezegd, maar het kan ook zijn dat hij de muziek gewoon over de speakers liet lopen zonder aan te geven wie het was. Waarop mijn reactie dan geweest zou zijn: ‘Wie zijn dit? Klinkt allemaal heel bekend.’
De eerste keer dat ik The Black Keys (zanger/gitarist Dan Auerbach and drummer/producer Patrick Carney) hoorde, deed het mij heel veel denken aan muziek uit de jaren 60 en 70. Kale Bluesrock (bij gebrek aan een ander woord). Rubber Factory en Attack & Realease waren de eerste twee albums die ik kreeg te horen. In het begin was ik wat sceptisch, want ik hoorde daadwerkelijk rifjes en loopjes die mij deden denken aan bijvoorbeeld Humble Pie, Spencer Davis Group of Black Sabbath. Hier en daar zelfs wat oude Eric Clapton. Niets mis mee. Maar de reden van mijn scepsis was dat 10, 15 jaar geleden er een bandje was, Kula Shaker, die ook muziek maakte die je eigenlijk al een keer gehoord had. Iedereen was toen ontzettend lyrisch over ze, maar het succes van de band bleek niet lange duur. Met The Black Keys was het anders. Ja, misschien had ik het al een keer gehoord, er zijn ook vergelijkingen met The White Stripes (ook combo drum en gitaar), maar The Black Keys brengen het op hun eigen manier.
Toen El Camino uitkwam las ik een recensie c.q. waardering in de iTunes Store van een luisteraar die de plaat niet goed vond. Te veel een popgeluid. Zo doet het refrein van het nummer Sister mij inderdaad denken aan een popnummer, specifiek eentje van E.L.O. vanwege de orgel/synthesizer. En het gitaarloopje van Little Black Submarines in combinatiie met het kale stemgeluid van Dan Auerbach deed mij dan weer denken aan Stairway To Heaven. Dus ook ik moest even wennen aan deze nieuwe cd, het geluid is wat minder rauwe bluesrock.
Maar het popgeluid waar de luisteraar het over had is naar mijn mening een logisch vervolg op Brother (en tot op zekere hoogte ook op hun uitstapje met Mos Def en consorten, zie het Blackrock project). Bands experimenteren wel vaker met hun sound. Bij hun vorige album Brother stopte ze al funk in hun geluid. Niet dat je direct funk of basloopjes hoort of iets dergelijks. Het is meer een soort van bijsmaak die ik kreeg bij Brother. Een fijne bijsmaak welteverstaan. Eentje die je hard over je boxen wil proeven. 15-gangen menu lekker rocken.
Na het funksausje dus nu een popsausje. En is dat slecht? Led Zeppelin en E.L.O waren in hun tijd bands die in de Top-40 stonden. Dus popmuziek. Poppy of niet, zolang het maar niet klinkt als Lady Gaga of Michael Bublé vindt ik dat het best een beetje poppy mag zijn.
Als voorproefje op het album kon men enkele weken geleden al een videoclipje zien die hoorde bij het openingsnummer, Lonely Boy. Het dansje is grappig/vreemd, maar het klopt. Maar ja, wat is dansen? Niet meer dan bewegen op een ritme, toch?