Eetmarathon bij Ruta del Azafran

Na een uitputtend bezoek aan het overweldigende Alhambra, vonden we dat we een weldadige maaltijd hadden verdiend. The Lonely Planet had ons nieuwsgierig gemaakt naar Ruta del Azafran: een restaurent dat kookt met Spaanse en Moorse elementen, berucht om de gigantische porties. Deze avond serveerden ze een speciaal 7-gangen menu met bijpassende wijnen. Het menu bleek een gevecht tegen de voedselverzadiging, zelf voor gevorderde bunkeraars zoals ik. Laura had een belabberde bunkerconditie en gooide al na vier gerechten de handdoek in de ring. Het geheim was: neem een paar happen en laat de rest gewoon staan. Jammer dat we daar pas achter kwamen nadat we de eerste drie bordjes schoon op hadden gesmikkeld…

We waren nog niet koud binnen of de kleine tafel werd al gevuld met twee glazen cava en twee bordjes. De cava was lokaal geproduceerd, wat bijzonder is omdat cava voornamelijk in het noorden van Spanje word gemaakt. Gemaakt van chardonnay, zacht en niet zuur. Erg lekker.

Op de bordjes lag huisgemaakte humus met veel komijn erin. Dit werd geserveerd met getoast stokbrood. Heerlijk als je uitgehongerd bent.

huisgemaakte humus met getoast stokbrood

Dit was nog maar net schoon op of het volgende gerecht stond al op tafel. En nieuwe glazen. Deze keer gevuld met een sherry-achtige witte wijn, zoetig met citrus. Het sherry element zat hem vooral in de neus. Lekker, maar een glas is genoeg. Hele fles teveel. Hierbij kregen we een torentje van gecarmaliseerde uit met amandel, eronder rode kool, blasamicostreepje en pistou (de Franse versie van pesto). De ui met amandel was heerlijk, de rode kool viel wat tegen, miste een zuurtje. Samen met de pitou was het wel weer wat spannender. Ook dit gerecht ging volledig in onze hongerige maag.

Gecarmaliseerde ui met amandel, rode kool, balsamicostreepje en pistou

Vanaf hier ben ik opgehouden te noteren welke wijn we nu precies kregen. Dus wat we dronken bij de pastilla moet ik u het antwoord schuldig blijven. Waarschijnlijk was het wit.

De pastilla is een Marokaans klassiek gerecht: bladerdeeg gevuld met kruidige kip, welke na het koken was uitgeplozen. De buitenkant van het deeg was bestrooid met amandelschaafsel en poedersuiker. Heel erg lekker, maar het formaat van de pastilla was erg groot. Niet bepaald een voorgerecht. Desalnietemin aten we het helemaal op.

Pastilla met gekruide kip

Snel naar het volgend gerecht: forel met citroen-dille olie en champignons met kaas. Dat laatste was nou niet iets wat ik bij een forel zou serveren. Maar ja… Andalusïe.

Forel met citroen-dille olie en champignons met kaas

Voor Laura betekende dit gerecht dat ze de handdoek in de ring gooide. Ik ging nog stug door, hoewel ik de snelheid en de hoeveelheid van de gerechten ook te fors vond.

Rib van het konijn, gestoofd in tomaten en olie met als extraatje een stukje konijnenlever. Dat was mijn volgende opgave.

Rib van het konijn, gestoofd in tomaten en olie

Wederom was de portie groot. Ik heb dan ook niet alles opgegeten.

Toen volgde couscous met gestoofde kip, ui en rozijnen. Ik ben persoonlijk geen liefhebber van couscous. Het is vaak saai en droog. Nu heb ik dan ook nooit goede couscous gegeten in een restaurant, maar deze was wel lekker. Maar ook dit heb ik niet helemaal opgegeten.

Couscous met gestoofde kip, ui en rozijnen

Gelukkig was dit het laatste gerecht voor het dessert: amandel-honing in filodeeg. Typisch Marokaanse zoetigheid. Wederom erg lekker, maar net die hap teveel na al het vorige.

Amandel-honing in filodeeg

Begrijp mij niet verkeerd: alles was erg smaakvol, maar het tempo waarin alles op tafel verscheen en de grote porties maakt het moeilijk om goed te genieten. Misschien zijn we teveel gewend om bij meer dan drie gangen kleine porties te krijgen; meer voor de smaak in plaats van de honger te stillen. Of is het nu eenmaal de gewoonte in Andalusïe om de porties groot te serveren en is het helemaal niet de bedoeling om alles op te eten. Misschien is het gewoon een geval van de gekke Nederlander die graag waar voor zijn geld wil en dus alles opeet. Hoe dan ook, het is zonde van het voedsel dat niet opgegeten wordt.

Aan de andere kant waar kan je in Nederland voor 70 euro 7-gangen eten inclusief bijpassende wijnen, water, brood en koffie? Nergens.

Dus, als je er bent: leg de ober uit dat de kok één portie over twee borden moet verdelen of hou je mond en eet niet alles op.