Dus gisteravond naar de whirling dervish gegaan in het oude gedeelte van Istanbul. Laura wil voor de JuniKunstmaand in de Baarsjes een voorstelling doen met deze vorm van dans en dus waren we gaan kijken bij wijze van onderzoek. Eigenlijk is dans niet het goede woord.
Bij dans denk je aan vermaak, maar bij de Soefisme is heet een onderdeel van een ritueel. Het ronddraaien, het dansen, is bedoeld om in een soort extase te komen, dichter bij god te zijn. Ik zal het wel niet helemaal goed hebben, maar dat is grofweg de strekking. Het meest bijzondere vond ik dat deze derwisj, 5 in totaal, na al dat ronddraaien, plotseling stil stonden. En dan bedoel ik stil. Probeer jij maar eens drie rondjes voluit om je as te draaien en dan plotsklap stil te staan. En dan deden ze daarna het nog vier keer.
Ik mocht helaas geen fotos nemen, maar je kan genoeg beeldmateriaal vinden op het internet.
Yeni Camii
Daarna liepen we terug door een verlaten Sirkeci, de naam van de wijk, langs de Yeni Camii (moskee) over de Galata brug terug naar modern Istanbul. Onderweg bij Lokanta Helvetia gestopt voor wat avondeten.
Yoghurtsoep
Spinaziesoep
Laura had yoghurtsoep (simpelweg warme yoghurt met kruiden) en ik spinaziesoep. De yoghurtsoep was niet zo slecht als ik vantevoren had gedacht. Niet helemaal mijn smaak, maar zeker niet vies. Mijn spinaziesoep was spinaziesoep. Erbij hadden we een bord met linzenpureeballetjes met dille en bosui, leek een beetje op falafel maar dan niet gefrituurd en een bord met zacht gestoofde prei met wortel en citroen. De linzenpureeballetjes vielen erg goed in de smaak en we bestelde er nog een. Kregen we van het huis een paar extra. Altijd fijn als mensen waarderen dat je hun eten lekker vindt.
Gestoofde prei met wortel en citroen
Linzenpureeballetjes met bosui en dille
En weer die linzen. Nu met extra on the house
Zodoende kwamen Lauar en ik op het gesprek waarom we niet zoiets dergelijks in Nederland hebben. Een plek waar je snel iets gezonds kan eten, voor weinig geld (tenminste dat je er zelf niet voor kan koken). We hebben dan wel de fastfood ketens, de afhaal chinees/indo/surinamer/thai, pizza, kebab, etc, maar wie gaat op die plekken zitten, bestelt een of twee (kleine) gerechten en gaat dan weer weg? Weinig tot geen lijkt mij. Er zijn wel Turkse/Marokaanse ettentjes waar je even snel naar binnen kan gaan, wat gegrilde aubergine met gehakt kan eten, kop the en hop… weer weg. Maar het zit niet in de Nederlandse eetcultuur. Als wij uit eten gaan dan houd dat meestal twee tot drie gerechten in en een paar glazen wijn of een fles. Dan blijven we zitten en nemen nog een kop koffie. Voor Nederlanders is buiten de deur eten nog steeds een uitje. Zelfs onze hardwerkende, carrieremakende landgenoten kopen liever een kant-en-klare-maaltijd voor 4,50 euro, dan even ergens gaan zitten en bij een kopje thee of glas wijn even tot rust komen en op je gemak eenzelfde hoeveelheid eten tot je te nemen. Nee, wij willen naar huis, naar de tv, rust, alleen zijn. Daar is overigens in essentie niets mis mee, ik doe het ook (behalve de kant-en-klare-maaltijd, tenzij ik moet sporten). Maar geef mij een plekje pretentieloos eten.
En die zijn er! Je moet alleen even zoeken. Planet Rose achter de Kinkerstraat is er een. Simpele tafels en stoelen, whiteboard met een paar gerechten en een “you want a glass with that, love?” bij je blikje bier. No, Rose, I’m allright. Thanks for being here.
Lokanta Helvetia
General Yazgan Sokak nr. 8a
Asmali Mesçit, Tünel Beyoglu
Istanbul, Turkey
Tel: (0212) 245 87 80
Planet Rose
Nicolaas Beetsstraat 47
1053 Amsterdam, Netherlands
Tel: 020 6129838